Do takiego sposobu zarządzania przygotowuje się obecnie najczęściej przyszłych menedżerów. Spoglądając na podejście do pracownika z perspektywy historycznej można powiedzieć, że w zarządzaniu naukowym zakładano, iż chodzi mu o dobrą pracę. Później doszły inne czynniki motywujące, a na koniec w ramach HR uznano, że pracownik oczekuje, że zostanie tak pokierowany, by jego zdolności służyły jak najlepiej firmie, ale jednocześnie mogły się dzięki temu rozwijać. Oznacza to, że pracownik pragnie już nie tylko gratyfikacji finansowej, lecz oczekuje, że praca umożliwi mu osobisty rozwój.
Mogłoby się wydawać, że nauka o zarządzaniu doszła już do najwyższego punktu – do swojego szczytowego rozwinięcia. W ciągu stu lat zmieniała się mentalność społeczeństwa, a więc także pracowników i pracodawców. Opisane pokrótce metody zarządzania nie były złe. Były właściwe wtedy, gdy je stosowano. Z czasem zaczęto inaczej spoglądać na miejsce pracy, zwiększył się poziom odpowiedzialności pracowników niższych szczebli. Sukces zaczął być bardziej związany z kreatywnością. Zmiana oczekiwań pracowników, a jeszcze bardziej pracodawców wobec pracowników, zaowocowały nowymi metodami zarządzania.